Short Fiction

ေတာင္းတဲ့ဆုေလးတစ္ခု

 

Words by Waine Waine


ကၽြန္မကိုေမြးဖြားတဲ့ေန႔…..အဲ့ေန႔ကမိုးရြာလား။ေနပူလား။ကၽြန္မမသိပါဘူး။ေသြးညႈီန႔ံေတြ

အနံ႔ဆိုးေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မကိုေမြးဖြားခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မဘ၀က ဆိုးရြားတဲ့ကံေတြနဲ႕ဘ၀စခဲ့ရသူပါ။ကၽြန္မကိုေမြးေမြးျပီးခ်င္းမျကာပါဘူး….ေမေမရဲ့ေအာ္သံကိုၾကားေနရတယ္…လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႔ေမာင္နွမ ၃ ေယာက္ကိုဆြဲေခၚသြားလို႔ေလ။ ေမြးကင္းစ ကၽြန္မ ေၾကာက္ေနရမွာလား။ေမေမ့အသံနက္ၾကီးကိုၾကားေနရေတာ့ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းမိဘူးေလ။ ခဏၾကာေတာ့ ကၽြန္မေတြ႔လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္း အသက္တစ္နာရီေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ျမင္ကြင္း… ကၽြန္မ ညီမေလးကို ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းကို ျဖတ္ေနတာပါလား။

ေၾကာက္ျပီးတုန္ေနတဲ့ ကၽြန္မ ေမ့ေမ့ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့လဲ သံတိုင္ေတြ ၾကားက ေမေမ မ်က္ရည္ေတြက်ေနတာပါလား။ ေမေမ သူ႔ရင္ေသြးေလးေတြနာက်င္မူကိုသူမကယ္တင္နိုင္လို႔ၾကည့္ျပီး နာက်င္ေနရရွာတာပဲ။ေမေမ့ကိုမုန္းခ်င္တယ္။ဒီဘ၀ ၾကီးထဲကိုေခၚလာလို႔ေလ။ ညီမေလးလိုပဲ ကြၽန္မရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခ်ိဳ႕ကိုသူတို႔ ျဖတ္ေတာက္ၾကတယ္။

ေမြးခင္းစ ကၽြန္မ နာက်င္တာ ေျပာျပမတတ္ပါပဲ။ ညၾကေတာ့ ေမ့ေမ့အခန္းငယ္ေလးထဲမွာပဲ ကၽြန္မတို႔ေမာင္နွမ ၃ေယာက္ေမေမရင္ခြင္ထဲမွာတိုးလို႕အိပ္ခဲ့ၾကတယ္။ကၽြန္မ ေမာင္ေလးက ေတာ့အနာရွိန္ေၾကာင့္ဖ်ားနာေနရွာတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေမ့ေမ့ရင္ခြင္ထဲမွာေပ်ာ္ေနခ်ိန္ ညီမေလးကို လူႏွစ္ေယာက္လာေခၚၾကတယ္ေလ။ ေဘးအခန္းက အန္တီၾကီးေျပာတာေတာ့ ေျမမနင္းသားဆိုလား။ တခါတေလ မွလာေခၚၾကတာပါတဲ့။ ညီမေလးကံေကာင္းသြားတာလား။ေျမမနင္းသားဆိုတာဘာလဲ ကၽြန္မမသိပါ။သိလဲမသိခ်င္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္မအနာရွိန္ေၾကာင့္အဲ့ည အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္ေလ။

မနက္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္ေလး ကမသက္သာ ဘူးလို႕ေျပာသံၾကားတယ္။ မေန႕ကလူႏွစ္ေယာက္က ေရာက္လာျပန္ျပီ…သူတို႕ေမာင္ေလး ကိုဘာလုပ္ၾကအုန္းမွာလဲ။ကၽြန္မ ေမးခြန္းေတြထဲမွာအေျဖရွာေနတုန္း ေမာင္ေလး အေျခအေနကို ၾကည့္ျပီးကၽြန္မ တို႕ေရွ႕မွာပဲ ေမာင္ေလးကိုရိုက္သတ္လိုက္တယ္…

ကၽြန္မ၁လသားအရြယ္ေရာက္ေတာ့ေမေမဆီကေနခြဲခြာျပီးအခန္းက်ဥ္းေလးထဲကိုေျပာင္းေရႊ႕ခဲ႔ၾကတယ္။ ကြၽန္မ ဘ၀ေန႔ရက္တိုင္းက အျပစ္မရွိပါပဲအက်ဥ္းက်ေနရသူပါ။ကၽြန္မမွာ သက္ရွိတို႕သဘာ၀ အိမ္မက္ဆိုတာ ရွိတာေပါ့။ ကၽြန္မ ျမက္ခင္းစိမ္းၾကီး ကိုတစ္ခါေလာက္ျမင္ဖူးခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္မ အိမ္မက္ကို ရယ္စရာတခုလို႔ေတြးထင္ၾကမွာပါေလ။ အၾကီးၾကီးမဟုတ္တဲ့ ကၽြန္မ အိပ္မက္ေလးေတာင္ ျပည့္ပါ့မလားမသိဘဲ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရတာပါ။

ကၽြန္မ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မကိုကိုယ္၀န္ေဆာင္နိုင္ျပီ ျဖစ္တဲ့ အရြယ္မို႔သူတို႕ စီစဥ္ေနၾကတယ္ေလ။ကၽြန္မ ဆႏၵမပါပဲ ကၽြန္မ အလိုမတူပါပဲ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ခဲ့ရတယ္။ကၽြန္မ အေဖဆိုတာ ဘယ္သူမွန္းမသိရခဲ့သလို႕ကၽြန္မ ခင္ပြန္းကိုပင္ ျဖဴသလား၊ မဲသလား ကၽြန္မ မသိခဲ႔ရျပန္ဘူးေလ။

ကၽြန္မ ကိုယ္၀န္လေစ့ျပီေလ..ကၽြန္မ သားသမီးေတြကို ျမင္ရေတာ့မယ္။ အေမတစ္ယာက္ပီတိ အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ေပါ့။ကၽြန္မကေလးမီးဖြားဖို႔ အခန္းတစ္ခုထဲေခၚသြားတယ္။ မယုံၾကည္နိုင္ေအာင္ မ်က္စိေတြပဲမွားေနတာလား။ကၽြန္မ ဒီဘ၀ ထဲကိုစေရာက္စဥ္ကအခန္းၾကီးပဲ။ကၽြန္မ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္တယ္ ေသလဲေသခ်င္တယ္။ကၽြန္မ ကေလးေတြေကာ ကၽြန္မၾကံဳခဲ့ရသလို ခံစားရေတာ့မွာေလ။ ေမေမ့ ခံစားခ်က္ကိုသမီး ခုနားလည္ျပီ။ကေလးေတြရဲ႕နာက်င္မႈလို႔ေအာ္တဲ့အသံက ကၽြန္မ နွလုံးသားကို ကြဲအက္ေစတယ္။ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာကြဲထြက္ေတာ့မယ္ ့ကၽြန္မ၀မ္းနည္းေနရုံက လြဲျပီး ဘာတတ္နိုင္မွာလဲ။

ကၽြန္မ ကေလးေမြးျပီး၂လၾကာေတာ့ဖ်ားနာလာတယ္။ ကုလို႔မေပ်ာက္ေတာ့ သခင္လို႕ေခၚတဲ့လူက ကၽြန္မကို အခ်ိန္တန္ျပီလို႔ေျပာတယ္။ မၾကာပါဘူး…ကၽြန္မကို တုတ္ေနွာင္ျပီး အခန္းငယ္ေလးထဲက ဆြဲထုတ္ၾကတယ္။ ကားေပၚတင္ၾကတယ္။ကားေပၚမွာလဲ ကၽြန္မလို ပုံစံေတြပါပဲလား။ကားေပၚမွာ ျပည့္သိပ္ၾကပ္လို႔ တိုးေ၀့ေနၾကေတာ့ ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လုံးကိုကိုက္ခဲေနတာပဲ။ ကားစထြက္ေတာ့ လမ္းမွာေတြ႕သမွ်လူေတြကို ေအာ္ျပီး အကူအညီေတာင္း ၾကည့္တယ္။ မၾကားၾကတာလား။ မသိၾကတာလား။ မျမင္ၾကတာလား။ ခုေတာ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး မက္ခဲ့တဲ့ အိမ္မက္ထက္ ေရတစ္ေပါက္ေလာက္ ေသာက္ရရင္ကို ၀မ္းသာမိမွာပါ။ ကၽြန္မ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ မျမင္ဘူးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုကိုေငးေျမာၾကည့္ ေနေပမယ့္ မေပ်ာ္ပါဘူး။

ကၽြန္မ သြားေနတာ ကၽြန္မေသဆုံးရမယ့္ေနရာေလ။ ေပ်ာ္နိုင္ပါ့မလား။ သက္တန္းေစ့ ေနခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္မဘ၀ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာျပီးဆုံးရလဲ ကၽြန္မ သက္တန္းျပည့္ ေနခ်င္ေသးတယ္။ကၽြန္မအေသြးအသားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ သက္ရွိပါ။ ကၽြန္မ ေခါင္းကိုထုရုိက္ျပီး သတ္ျဖတ္ဖို႕မေျပာနဲ႔။ ကၽြန္မကို ဖြဖြေလးရုိက္ေတာင္ နာက်င္တတ္ပါတယ္။ ခုေတာ့…ကၽြန္မ မလုပ္တဲ့ အျပစ္တစ္ခုအတြက္ ေသမိန္႔က်ေနပါျပီ။ လူသားေတြလို ကၽြန္မ ေပ်ာ္တတ္တယ္။ နာက်င္တတ္တယ္။ ေၾကာက္တတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ေမြးဖြားလာတာက ကၽြန္မ ဘ၀ အတြက္မဟုတ္ဘဲ လူသားေတြဘ၀ အတြက္ပါပဲလား။ ကၽြန္မ အသားကို စားသုံးဖို႔ ေပ်ာ္ေနၾကျပီလား။ ကၽြန္မ ေၾကာက္ရြံ႕လို႔ ငိုေၾကြးတာကိုေကာ မေတြ႕ၾကေတာ့ဘူးလား။ ေမြးခင္းစထဲက အျမီးျဖတ္ ခံခဲ့ရတဲ့ နာက်င္မူေတြနဲ႔ စခဲ့ရတဲ့ဘ၀ထဲမွာ လူသားေတြက ကၽြန္မေပ်ာ္တယ္ထင္ေနၾကတာလား။

ကၽြန္မ အလိုမတူပဲ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေပးခဲ့ရတာေကာ မုဒိန္းမႈ မေျမာက္ဘူးလား။ကၽြန္မမွာ နာမည္ရယ္လို႔လဲ မရွိခဲ့ ရပါဘူး။လူေတြကေတာ့ ၀က္ လို႔ေခၚၾကတာပဲ။ ကၽြန္မ လူစကားမတတ္သလို လူေတြကလဲ ကၽြန္မေၿပာေနတာကို နားလည္ၾကမယ္မထင္ပါဘူး။ တစ္ခါေလာက္ ကၽြန္မ မက္ခဲ့တဲ့ ျမက္ခင္းစိမ္းေလး ကို၅မိနစ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔ခြင့္ ရမယ္ဆို ရွင္သန္ခဲ့ ရတဲ့ သက္တမ္း ၁နွစ္ေက်ာ္ တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေပ်ာ္စရာ ဆိုျပီးအမွတ္တရသယ္သြားခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္မ ေမြးဖြားကတည္းက ခုသားသတ္ရုံထဲ ေရာက္တဲ့ထိ ကၽြန္မလူသားေတြအေပၚအမွားတစ္စုံတစ္ရာ မလုပ္ခဲ့မိဘူးေလ။ ကၽြန္မ တို႔ေတြကို သခင္တို႔ အိမ္ေမြးေခြးေလးေတြ ေၾကာင္ေလးေတြလို ခ်စ္ၾကည့္ၾကပါလား။ကၽြန္မတို႔လဲ သခင္ကိုအေပၚ သိတတ္ၾကပါတယ္။ခ်စ္တတ္ၾကပါတယ္။၁နွစ္သာသာ ပဲရွိေသးတဲ့ ကၽြန္မကိုေတာင္းတဲ့ဆုေျပာပါဆို ကၽြန္မကိုရွင္သန္ခြင့္ေလး ေပးပါေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္…….။ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ခ်င္ေသးတယ္။ သက္တန္းေစ့ေနခ်င္ေသးတယ္။

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s